| Oude
tijden herleven (door Rachel Rijsdijk)
Powerplay,
iedereen die tegenwoordig die naam hoort, zegt: "Wie?" of "Oh,
die band van vroeger, van Jan van der Meij, Love can break your heart"
Nou
die Powerplay dus, die zijn weer bezig. En hoe!
Ik als "die hard" fan, was erg opgewonden dat ik Jantje weer
zou zien spelen.
De Wolk in Nijmegen is een gezellige kroeg, met een aantal pooltafels
en een erg hoog podium. Zeker zo'n 2 meter hoog. Nou ja, dan hoef ik in
ieder geval niet bang te zijn dat ik niks zie. We settelen ons bij een
sta-tafel vooraan.
Ineens zie ik een bekende. Een andere Powerplay-fan (hoi Mark!), die ik
in 1987 bij mijn eerste Powerplay-concert heb ontmoet. Samen halen we
de rest van de avond anekdotes en herinneringen op van "ons"
Powerplay-verleden.
Als eerste treedt Maxville op, de groep rond gitarist/zanger Marcel Singor,
die in een duister verleden, als het grote gitaartalent van Nederland
bij de Van-Halen cloon, maar dan veel slechter, Hot Legs speelde.
De muziek van Maxville ligt goed in het gehoor, lekkere rock, zoals die
eigenlijk veel te weinig te horen is, naar mijn mening. De ritmesectie
is heel goed, de zang van Marcel wat minder.
Ze spelen een aantal covers, waarbij je het gevoel krijgt: is dit nou
echt nodig? Beetje jammer. Zo speelde ze "Chemistry" van Semisonic
en het nummer "Can we still be friends" van Todd Rudgren/Robert
Palmer, wat op zich beide goede nummers zijn, maar ze passen niet bij
de rest van de songs van Maxville.
Nou ja, mijn conclusie, maar wie ben ik
.Maxville zou best wat succes
kunnen gaan boeken, maar laat alsjeblieft die covers achterwege. Niks
mis met een goeie cover, maar kies dan een goeie rockklassieker. Of kies
een klassieker, die je bewerkt tot een gave rocksong, zoals Powerplay
dat deed met "Sexual Healing".
En een beetje meer leven op het podium zou ook geen kwaad kunnen.
Maar goed, al met al geen slechte ervaring, deze Maxville.
Als Maxville
na zo 3 kwartier is afgelopen, wordt ik nog nerveuzer en als ik Jan van
der Meij zie lopen, krijg ik het al bijna warm.
Mijn vriend zegt: "Let wel
hij heeft een buikje". Maar
ik kom er als snel achter hoe dat komt, hij draagt namelijk een T-shirt
van Ben & Jerry's
.zou genoeg moeten zeggen.
Maar dit weerhoudt mij er niet van, om deze man ontzettend te bewonderen
voor zijn doorzettingsvermogen en kwaliteit. En dat al zo'n 16 jaar lang.
Het
is inmiddels al aardig druk geworden en ik zie al mensen met Powerplay
T-shirts, echte fans dus.
Dan is het eindelijk zover. Daar komen ze. Powerplay bestaat tegenwoordig,
naast Jan van der Meij, uit drummer Ramon Rambeaux (ik dacht dat Jan zei:
Rambo Rambo) en bassist Ivo Severijns, die natuurlijk al eerder bij Powerplay
speelde, daarna tot het bittere einde bij Herman Brood heeft gespeeld
en waarna hij nu dus weer Powerplay terug is.
Maar goed
daar komen ze. Ik sta haast te trillen, wat niet gunstig
is voor een fotograaf.
Het openingsnummer is een cover, een goeie, "Come Together"
van de Beatles.
Het klinkt nu alweer als vanouds, wat wil zeggen
..heel erg lekker!
In het kader van de nieuwe cd "Welcome Home (unplugged)" speelt
Powerplay, zoals Jan zegt, vanavond "unplugged". Waar ik weinig
van zie, want hij speelt gewoon op een electrische gitaar, wat ik zelf
ook veel beter vind, want dan rockt het meer. Maar de akoestische komt
naderhand ook tevoorschijn.
Ze spelen oude nummers als "Love Can Break Your Heart" en "Make
it Alone" en nieuwere nummers als "Welcome Home" en "Living
by the Day", wat Jan voor Dilana Smith schreef. Verder komen er covers
voorbij als: "So you wanna be a R&R star" en "Helter
Skelter".
Ook het oude Steve Winwood nummer "Can't Find My Way Home",
waarvan ik toch moet zeggen, dat ik de versie van hardrock-band House
of Lords beter en mooier vind, sorry Jan.
 Powerplay
speelt echt weer de sterren van de hemel, maar ik had natuurlijk niet
anders verwacht. Want als Jan iets bewezen heeft door de jaren heen, is
het wel, dat Powerplay live op zijn allerbest is. Voor mij echt één
van de beste live bands van Nederland.
De bandleden hebben er alle 3 overduidelijk veel lol in en geven een optreden
weg, waar de vonken vanaf vliegen. Ik, en de rest van het publiek, kan
er geen genoeg van krijgen.
Maar helaas
al veel te snel komt er een eind aan deze fantastische
avond. Ik wil ze absoluut snel weer zien!
In een (Powerplay)roes pak ik mijn camera in, ondanks het hoge podium
met paaltjes ervoor, toch nog 2 rolletjes volgeschoten. Ik kan niet wachten
om ze het resultaat te zien. Als ik een paar uur later zwaar vermoeid,
maar voldaan naar bed ga, trek ik toch nog even een Powerplay T-shirt,
met handtekening van Jan(!), aan. Om het langzaam af te leren, zullen
we maar zeggen.
Mensen, als je zin hebt in een gezellige avond met lekkere muziek, ga
dan eens naar Powerplay kijken. Kijk op www.janvandermeij.nl voor de tourdata.
Je zult er geen spijt van krijgen, dat beloof ik.
Rachel.
Zie foto reportage. + muzikantenweb
(regio nijmegen).
|